Judith Sebregts, illustrator, buitensportexpert, ADL assistent en City Organiser voor PechaKucha Night Leiden.

Mijn hoofd staat nooit stil, zit altijd tjokvol met gedachten. Het had wat tijd nodig om dat drukke brein te leren kennen en na mijn studie Afrikanistiek trok ik de weide wereld in. Onverwachte ontmoetingen op prachtige plekken motiveerden me om telkens weer op reis te gaan. Ik hou van verwondering en geniet van het onverwachte. Als ik dat kan vinden in mijn werk dan ben ik op mijn plek. Sommige mensen begrijpen niet helemaal wat mijn vak is. Ik werk met veel passie in de buitensport, verloor mijn hart aan de zorg, ik illustreer en organiseer verhalen avonden. In mijn beleving een gouden combinatie.

Een jaar geleden vroeg schrijfster Germaine Kurstjens mij of ik illustraties voor haar boek wilde maken. Ik heb meteen ja gezegd, zij kende mijn werk als illustrator en het klikte. Zo ontstond het familieboek 'Eefjes Singelpark', waarin we kinderen kennis laten maken met de bomen van het Leidse Singelpark. Ik vertelde hierover aan collega's in de winkel waar ik al 15 jaar werk als buitensportexpert, zij reageerden verrast. 'Teken je ook? Dat wist ik niet'. Ook klanten in onze winkel zijn af en toe in de war en vragen regelmatig: 'jij was toch van PechaKucha Night hier in Leiden?' 'Ja', antwoord ik dan, 'nog steeds'. En ook op deze avonden krijg ik wel eens een plotselinge blik van herkenning. In de pauze van een PechaKucha Night kwam er eens iemand schoorvoetend naar me toe die zei: 'Jij was aan het werk in het hospice toen een vriendin van me overleed. Jammer dat je daar niet meer werkt.' 'Nee, nee, daar werk ik nog', is dan het antwoord. En vervolgens sta ik aan bed bij iemand een verhaal te vertellen over het kamperen met collega's bij een temperatuur van 14 graden onder nul en kijken verbaasde ogen mij aan.

Daar geniet ik stiekem wel van. Die verwarring, die verbaasde blik. Maar waarom kiezen tussen al die dingen die me gelukkig maken? Ik zie dat ervaringen op het ene werk energie geven voor het andere werk. En eerlijk gezegd vind ik het allemaal niet zo veel van elkaar verschillen. Bij hospice Xenia verzorgen wij jonge mensen met een progressieve spierziekte en jongeren in de laatste fase van hun leven. Een huis waar veel liefde is. In de tuin staat een prachtige oude beuk die zijn takken als een soort beschermende reus over onze gasten uitspreid als ze buiten zitten. Soms vertel ik aan iemand dat ik bomen teken en dat er in ons boek ook zo'n eeuwen oude beuk staat met het verhaal erbij. Het meisje op mijn tekening geeft de beuk een stevige knuffel en noemt hem haar vriend. Vaak komen we dan tot de conclusie dat de beuk van Xenia ook zo voelt voor ons.

Ik geniet van de verhalen die mensen vertellen, of het nou bij Xenia is of in de winkel of in mijn favoriete koffietentje. Die verhalen verdienen een podium om anderen te inspireren. Zo kwam ik terecht bij PechaKucha Night Leiden. Samen met 4 enthousiaste collega's maken we deze verhalen avonden waar heel wat creatieve geesten op het podium stonden. Ik was op mijn beurt aangenaam verrast toen ik zag hoeveel van onze oud sprekers voor de camera lens van Renzo hebben gestaan. De verwondering kwam toen hij zei: 'Jij bent ook een maker'. Eindelijk: een korte titel voor op mijn CV.

Judith Sebregts.
Judith Sebregts Judith Sebregts Judith Sebregts