Ted Steinebach, Patissier en kunstenaar.

Ik wilde nooit bakker worden.
Ja, mijn opa had een banketbakkerij in de jaren 50,60,70, maar ik heb hem nooit gekend en niemand uit mijn familie heeft de winkel overgenomen. En toch, sprak het ambacht mij aan. Niet zozeer de gebakjes of de vroege uren, maar eerder het gepriegel van de sterrententen. Ik kon niet goed leren en kookte en zoop meer tijdens mijn studententijd dan dat ik studiepunten haalde. Ik raakte verslaafd aan Anthony Bourdain en de filmpjes van sterrenchefs. Dat wilde ik ook. Op mijn 23e heb ik al mijn schepen achter mij verbrand, alles op alles gezet en ben ik in rap tempo patisserie gaan bedrijven. Binnen 2,5 jaar na het bakken van mijn eerste koekje stond ik in de keuken van het beste restaurant ter wereld: Eleven Madison Park in New York. Na een jaar was ik 23 kilo lichter en voelde ik me tien jaar ouder.
In New York leerde ik kunst kennen. Expressionisten. Ik ruilde Bourdain in voor Pollock. Ik kon uren voor een doek van Pollock staan en herbeleefde de bewegingen die hij 65 jaar eerder had gemaakt. Een filmpje van Karel Appel uit 1961 liet mij iemand zien die zijn emotie rechtstreeks op het doek pleurde.
Mijn vrouw, jazz vocaliste Vivienne Aerts, ging werken met pianist Kenny Werner en zijn methode Effortless Mastery. De emotie van Appel en Pollock en effortlessness van Kenny Werner hadden hun grip op mij gekregen. Vivienne en ik zijn gaan improviseren op elkaars creaties met onze eigen disciplines. Onze experiences heten 'Vervool' waarbij je luistert naar de muziek, kijkt naar action painting en de desserts proeft waarmee ik schilder, geeft het je een gevoel van vervulling.

Ik wilde nooit bakker worden en dat ben ik ook niet geworden. Ik ben gewoon mezelf.

Ted Steinebach.
Ted Ted Ted